In the fuckin’ beginning…

Εκεί που έγραφα στο σημειωματάριο μου, αυτό με το λεκιασμένο εξώφυλλο, από τους συνεχείς αυνανισμούς (επιστημονική λέξη για το γνωστό «τον παίζω ασύστολα»), στο γνωστό καφέ της Βενιζέλου, χαζεύοντας από το τζάμι και ρουφώντας αρειμανίως το ένα γαμημένο τσιγάρο μετά το άλλο, πέρασε ένα γκομενάκι με ένα μωβ μίνι απ’ έξω που έκανε το στόμα μου να κρεμάσει. Μου θύμισε τη Χρύσα, εκείνη τη σαραντάρα συνάδελφο που είχα κάποτε στην επαρχία, που ρουφούσε το καβλί μου με τέτοιο ζήλο, σαν να έπινε τον τελευταίο φραπέ της ζωής της. Κι έτσι θυμήθηκα τη Χρύσα την υπ’ αριθμό ένα ιστορία αυτού του καταλόγου, που ελπίζω να μείνει στην ιστορία του μπλογκοτόπου, σαν την κατάθεση ενός ανθρώπου που πεθαίνει… Όχι από το πολύ ποτό ή τσιγάρο ή άλλες τέτοιες συνηθισμένες σιχαμερές εξαρτήσεις. Ενός καυλιάρη που πεθαίνει από το πολύ σεξ και την ατελείωτη καύλα που έχει καταρρακώσει, σαν τη χειρότερη μορφή καλπάζοντος καρκίνου, όλα του τα κύτταρα. Απ’ την κορφή ως τ’ ….αρχίδια!

Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: