Αννούλα – Ι

Αφού λοιπόν ανακάλυψα τον θαυμαστό κόσμο της μαλακίας και είχα γίνει εξπέρ στο «παίξιμο» (σε όλα τα μέρη), έπρεπε να βρω τρόπο να κατακτήσω την επόμενη «γη της επαγγελίας» που δεν ήταν άλλη από το γυναικείο κορμί. Τι όμως μπορούσε να κάνει ένα μικροκαμωμένο, αλλά νευρώδες, αγοράκι της δευτέρας γυμνασίου ανάμεσα στα «μεγαθήρια» και ανεπτυγμένα κοπάδια των κοριτσιών που, αν και συνομίληκες, είχαν τρομερά μαστάρια που κόντευαν να σκάσουν κάτω από τα «αθώα» μπλουζάκια τους; Τι σκατά ορμόνες έχουν οι γυναίκες και αναπτύσσονται έτσι, ούτε σήμερα μπορώ να το ερμηνεύσω…
Με την Αννούλα πηγαίναμε μαζί μουσική. Ναι, ναι καλά διαβάσατε! Εκτός από καυλιάρης είμαι και καλλιτέχνης! Πηγαίναμε μαζί στο ωδείο της γειτονιάς, είχαμε την ίδια δασκάλα και κάναμε μαζί μαθήματα. Εκτός αυτού, πηγαίναμε και στο ίδιο σχολείο, αν και ήμαστε σε διαφορετικά τμήματα. Με τον καιρό αναπτύχθηκε μια έντονη «φιλία» μεταξύ μας, όμως εμένα δεν μ’ ένοιαζαν τα παιδιάστικα χαχαχούχα, αλλά τα βυζάκια της που ήταν τέλεια. Μεγάλα, κολλημένα πάνω στο όμορφο μελαμψό κορμάκι της παλλόμενα, ανυπόμονα για χάδια σε κάθε της κίνηση. Η Αννούλα ήταν μελαχροινή με μαύρα μάτια, λεπτό κορμάκι, χωρίς ιδιαίτερα όμορφη φάτσα. Τί να την κάνω τη μούρη όταν τα δικά μου μάτια εστίαζαν μόνιμα στις βυζάρες της; Πώς όμως να της δώσω να καταλάβει, ότι το ενδιαφέρον μου κάθε άλλο παρά φιλικό ήταν;
Να μην τα πολυλογώ και σας τα πρήζω, με τη μεσολάβηση μιας κοινής «φίλης» (άλλες βυζάρες κι αυτή…), ούτε το όνομά της θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια, τα «φτιάξαμε». Θυμάμαι εκεί στη γειτονιά πίσω από τα θαμνάκια του συνοικιακού πάρκου το πρώτο φιλί μας. Μου έχωσε τη γλώσσα της μέσα στο στόμα και κόντεψε να με πνίξει. Γρήγορα, όμως, προσαρμόστηκα και άρχισα να προκαλώ τον υγρό μυ της, με τη δικιά μου γλώσσα. Να πιάσω τα βυζιά της, ούτε λόγος. Μόλις πήγα ν’ ανεβάσω το χέρι μου λίγο πιο πάνω από τη μέση της μου το τραβούσε, ενώ συγχρόνως απομάκρυνε τα χειλάκια της από στο στόμα λέγοντάς μου να μη βιάζομαι. Τί να μη βιάζομαι μωρή; Που ο πούτσος μου είχε γίνει σαν μακεδονική σάρισα και κόντευε ν’ ανοίξει τρύπα στο παντελόνι; Τί έπρεπε να περιμένω; Εκείνο το διαολεμένο «δεν είμαι έτοιμη ακόμη», όποτε το άκουγα μου έπεφτε… Να χουφτώσω τα βυζόμπαλά σου ήθελα, όχι να σε γαμήσω (Καλά, ψέμματα λέω, αλλά το τελευταίο δεν ήξερα πως γίνεται…).

(συνεχίζεται)

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: