Ελεγεία περί τσόντας – Ι

Καυλιάρικο γκομενάκι!

Όποιος καυλιάρης εκεί έξω μου πει δεν έχει έστω μια γυμνή φωτογραφία στον υπολογιστή ή κάποιο καυλιάρικο βιντεάκι θα σταματήσω να… τον παίζω και δεν πρόκειται να ξαναγράψω τίποτα εδώ χάμω.
Η τσόντα είναι μέρος του DNA του άνδρα. Κάτι συμβαίνει με τα βαρβάτα γονίδιά μας και πάντοτε καυλώνουμε με τη θέα ενός γαμησιού, ακόμη και αν είμαστε οι μεγαλύτεροι γαμιάδες του κόσμου.
Σε προηγούμενη καταχώρηση είχα μιλήσει για τις «φτηνές» τσόντες που βλέπαμε μικροί. Ούτε ιντερνετ, ούτε «κάθε γωνιά videoclub» υπήρχε τότε. Άσε που ντρεπόμασταν να πάμε να ζητήσουμε VHS (που DVD…) με πονήρό περιεχόμενο.
Αφορμή γι’ αυτό το ποστ είναι μια τέτοια βιντεοκασέτα που ξέθαψα χθες μέσα από κάτι κούτες στο πατάρι. Βίντεο δεν έχω πλέον να τη δω, αλλά η έλλειψη… ετικέτας και κάθε άλλης συσκευασίας με πονήρεψε για το περιεχόμενό της.

Θυμήθηκα, με συγκίνηση, το φίλο μου τον Θόδωρα. Γείτονας και συνομήλικος. Η κουφάλα, που λέτε, μας μάζευε στο σπίτι του και οργάνωνε «εκπαιδευτικές προβολές». Στην αρχή δεν μας είχε αποκαλύψει που σκατά έβρισκε τις ταινίες. Όταν μετά από χρόνια τον συνάντησα τυχαία, χοντρό και φαλακρό, δείχνοντας 10 χρόνια μεγαλύτερος, απαντώντας στην απορία μου μου είπε πως τις κασέτες τις έβρισκε χαντακωμένες σε μια κούτα στο βάθος της ντουλάπας των γονιών του. Τσοντιάρης ο μπαμπάς!
Τσοντούλες!! Μια φορά στο σπίτι του (αχ, καυλωμένα νιάτα….), σε μια από τις καθιερωμένες «επιμορφωτικές» συγκεντρώσεις η καύλα μου είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ήμαστε καμιά δεκαριά μαντραχαλάδες που σχολιάζαμε τα τεκταινόμενα της «πλοκής». «Πω, πω κωλάρα η πουτάνα, την ξεκώλιασε ο αράπης…» και άλλα τέτοια, τύπου γηπέδου, συνθήματα. Όταν δε κάποιος πουτσαράς πρωταγωνιστής έχυνε το πουτανάκι στη μάπα, ξεσπούσαμε σε χειροκροτήματα. Ενώ, λοιπόν, οι υπόλοιποι είχαν αφεθεί στην «αγωνία» του έργου, εγώ, όσο πιο ήρεμα μπορούσα (ευτυχώς καθόμουν σε μια άκρη στο πάτωμα) έβαλα το χέρι μου μέσα από τη φόρμα και άρχισα να χαϊδεύω τον πούτσο μου. Δεν πήρε χαμπάρι κανένας. Ούτε ένα λεπτό χρειάστηκε, με τη βοήθεια του «θεάματος» βέβαια, ν’ αρχίσει το καυλί μου να φτύνει σπέρμα. Πήγα στην τουαλέτα και σκουπίστηκα όπως όπως…
Όταν πήρα τον πρώτο μου, πανάρχαιο, υπολογιστή, χωρίς το μεγαλειώδες Διαδίκτυο φυσικά, έψαχνα να βρω «υλικό» σχετικό με τα καυλιάρικα γούστα μου. Αρκετά δύσκολο εκείνα τα «μαύρα, στερημένα» χρόνια. Μόνο κάτι φωτογραφίες, από δισκέτα σε δισκέτα, με ανάλυση που δε σου επέτρεπε να ξεχωρίσεις το… μουνί απ’ το καυλί! Τόσο χάλια…
Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο και αγόρασα έναν… πανίσχυρο 386 τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι quicktime ψιλοβιντεάκια, καλύτερες, φυσικά, φωτογραφίες που κυκλοφορούσαν κατά χιλιάδες σε δισκάκια που έγραφαν όσοι προνομιούχοι διέθεταν, έστω πρωτόγονα, recorder. Συγχρόνως, είχα βρει και έναν φίλο-«προμηθευτή» ερωτικών ταινιών αρίστης ποιότητας. Τις είχα καταχωνιασμένες σ’ ένα ντουλάπι της βιβλιοθήκης μου και κάθε βράδυ, μόλις έπεφταν για ύπνο οι γονείς, το… αυνανιστικό πανηγύρι ξεκινούσε!
Θ’ ακολουθήσει, κάποια στιγμή, καταχώρηση με ανάλυση των… ειδών του τσοντοσινεμά. Όχι του κώλου περιγραφές, αλλά τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία πάνω στο θέμα της τσόντας!!

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

1 σχόλιο

  1. bluster2

     /  Μαΐου 16, 2008

    Εύγε! συγκινηθήκα βρε! ποτισμένες από …νοσταλγία οι ιστορίες σου… «Κατακτώ γαμιώντας την ενηλικίωση» ένα πράγμα… Από την ανάγνωση πάντως διέκρινα πως είσαι και «αισθηματίας», πανάθεμά σε!!! αλλιώς πως να εξηγήσω το ότι θυμάσαι ακόμα ονόματα…

    p.s. περιμένω εναγωνίως την «περί των ειδών της τσόντας» ανάλυση…xxx

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: