Η Δήμητρα που με…κάρφωσε – Ι

Αθλητικό κωλαράκι!

Η αμαρτία, σε όλες της τις μορφές, είναι αποκλειστικό «προνόμιο» του ανθρώπου. Ιδίως όταν πρόκειται για θέματα που έχουν σχέση με όλα περιγράφονται σ’ αυτό το ιστολόγιο, σ’ αυτή την κρυφή ερωτική γωνιά του Δικτύου. Πώς μπορεί κάποιος καυλιάρης, σαν εμένα, να παραμείνει ασυγκίνητος στη θέα ενός θεϊκού κοριτσιού 19 χρονών ακόμη και όταν έχει μακρινή… συγγένεια μαζί του;
Κάτι τέτοιο συνέβη με την ξαδέρφη μου την Δήμητρα. Τρίτη μεν, αμαρτία μεγάλη δε. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται για την τελευταία, όταν του δίνεται ευκαιρία να ικανοποιήσει έναν από τους μεγαλύτερους ερωτικούς του πόθους; Η Δήμητρα ζούσε (και ζει) στην Αθήνα. Ο μπαμπάς είναι Πελοποννήσιος η μάνα της από τα μέρη μας, στη Βόρεια Ελλάδα. Από μικρή, όποτε ερχόταν προς τα εμάς, την είχα βάλει στο μάτι. Ήταν πανέμορφη και πολύ αναπτυγμένη. Ασχολιόταν με τον αθλητισμό, βολεϊμπολίστρια, οπότε η εντατική γυμναστική είχε σμιλέψει ένα γυμνασμένο και θηλυκότατο σώμα. Από τότε ήμουν από τους αγαπημένους της συγγενείς, γιατί ισχυριζόταν πως δεν τα έβρισκε με τα κορίτσια και τ’ αγόρια της ηλικίας της. Ιδίως τα μονίμως λιγούρικα αγοράκια της καθόταν στο στομάχι. Είχαμε αναπτύξει μια πιο προσωπική σχέση και ας της έριχνα 6 χρόνια. Μου μιλούσε για γκόμενους, μου έλεγε τους προβληματισμούς της για τις σχέσεις γενικότερα, ενώ εγώ προσπαθούσα κάθε φορά να μην κοιτάω έντονα τα σφιχτά βυζάκια της, τα τέλεια μπούτια της και το ολόστητο αθλητικό κωλαράκι της. Ούτε θυμάμαι πόσες μαλακίες τράβηξα για πάρτι της… Ευτυχώς, οι επισκέψεις τους προς τα βόρεια κρατούσαν λίγες μέρες, καλοκαίρι συνήθως, γιατί μπορεί να έκανα καμιά τρέλα αν παρατείνονταν περισσότερο.
Περνώντας τα χρόνια γινόταν ακόμη πιο εντυπωσιακή, ώσπου μια χρόνια, όταν υπηρετούσα τη μαμά πατρίδα, βρέθηκα με άδεια στην Αθήνα. Η θεία μου, η μάνα της, με είχε ιδιαίτερη αδυναμία, της θύμιζα φαίνεται τα μέρη καταγωγή της, και δε σήκωσε κουβέντα όταν αρνήθηκα να με φιλοξενήσουν στο σπίτι τους κατά τη διάρκεια της άδειας. Άλλο που δεν ήθελα βέβαια. Μετά από πολύ καιρό που έβλεπα μόνο νταβραντισμένους φαντάρους, να ονειρεύονται γαμήσια και γκόμενες, να βρεθώ μια βδομάδα στο σπίτι της Δημητρούλας και να χαϊδεύω το πουλί μου σκεφτόμενος ότι κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο. Χώρια που μπορεί να την έπαιρνα και κανένα μάτι. Εγκαταστάθηκα λοιπόν εκεί από την πρώτη μέρα και απόλαυσα τις φιλόξενες περιποιήσεις της θείας, ενώ συγχρόνως σκεφτόμουν τρόπους για να μπανίσω, έστω για λίγο, το κορμάκι της ξαδερφούλας που, εντωμεταξύ, είχε μεγαλώσει και είχει αναπτυχθεί κι άλλο. Συνέχιζε τον αθλητισμό, είχε φτάσει σχεδόν το ύψος μου, οι αναλογίες της ήταν πλέον… θριαμβευτικές!

(συνεχίζεται)

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: