Κι όμως, είμαι ακόμα εδώ…

Ναι, ναι! Η επιστροφή του καυλιάρη είναι πλέον γεγονός. Η αλήθεια είναι πως… ξέχασα ότι είχα φτιάξει αυτό το υπέροχο αυτοβιογραφικό blog και έπεσα κατά λάθος σ’ αυτό λίγες μέρες πριν. Αποφάσισα, λοιπόν, βλέποντας συγχρόνως ότι δεν υστερεί σε επισκεψιμότητα, να μη το αφήσω στη τύχη του και να συνεχίσω να γράφω, όσο πιο συχνά μπορώ. Πάμε λοιπόν…

 Η ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα έχει να κάνει με μια φαντασίωση που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Ή μάλλον, για να είμαι πιο δίκαιος, παραλίγο να γίνει πραγματικότητα, θα δείτε το γιατί…

Έχω έναν συνάδελφο, τον Γιώργο, σοβαρό οικογενειάρχη, με δύο παιδιά, μια κόρη και ένα γιο. Ο γιος τους μόλις πέρασε σε κάποιο ΤΕΙ και ελπίζω να απολαμβάνει μια άκρως ερωτική φοιτητική ζωή. Η κόρη είναι στη δευτέρα λυκείου, αλλά είναι ένα γκομενάκι βγαλμένο από την πιο ερωτική φαντασία που μπορεί να έχει κανείς. Η πλάκα είναι πως δεν την είχα συναντήσει ποτέ, από τη στιγμή που δεν είχα πάει ποτέ στο σπίτι του αφού, συνήθως, με τον πατέρα της οι συναναστροφές μας εν μέσω αλκοόλ και τσιγάρου λάμβαναν χώρα μετά τη δουλειά.

Έλα, όμως, που η πουτάνα η τύχη τα έφερε έτσι και ο Γιώργος, λόγω προαγωγής, κάλεσε όλους τους συναδέλφους στο σπίτι του. Να μην τα πολυλογώ…

Το κοριτσάκι (τι κοριτσάκι… μια γκομενάρα μέχρι εκεί πάνω…) ήταν η πεμπτουσία της νεανικής, άσπιλου καύλας. Μόλις την είδα -ήρθε να μας χαιρετήσει- κόντεψα να τηλεφωνήσω στον καρδιολόγο. Πανύψηλη, πόδια ατέλειωτα και σμιλεμένα σαν κυπαρίσσια, μάτια καταγάλανα και μακριά ίσια μαύρα μαλλιά. Σιγά το μωρό θα μου πείτε… Περιμένετε καυλιάρηδες, η περιγραφή δεν τελείωσε… Σχεδόν ίδρωσα από την προσπάθεια να πάρω τα μάτια μου από τις βυζάρες της. Κάτι μαστάρια, ολόρθα, στητά, μεγάλα, όχι άκομψα, απόλυτα εναρμονισμένα με την εντυπωσιακή κορμοστασιά της. Δύο ολοστρόγγυλα έργα τέχνης που μόνο ένας… Αρχιμήδης της ανατομίας θα μπορούσε να δημιουργήσει. Πρώτο σοκ…

Η χαριστική βολή ήρθε όταν την είδα από… πίσω. Αφού μας χαιρέτησε, έκανε μεταβολή και το εφαρμοστό κολάν ανέδειξε στο αδηφάγο βλέμμα μου ένα κωλαράκι βγαλμένο από την… Καπέλα Σιξτίνα των κώλων. Αχλαδόσχημο, τουρλωτό, χωρίς ίχνος πλαδαρότητας. Όταν το πεδίο καθάρισε ένιωσα σαν μεθυσμένος, απόρησα με το πως η σηκωμένη πούτσα μου δεν έγινε ορατή στην ομήγυρη. Αυτός ο ύμνος της καύλας ήταν η κόρη του Γιώργου και της Ελένης, της γυναίκας του; Ποιανού γονίδια πήρε; Αυτοί και οι δύο μαζί σαρώνουν τα Όσκαρ της… ασχήμιας και της δυσαναλογίας.

Εκείνη τη στιγμή, μη νιώθοντας καμιά ενοχή, το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει σε πλήρεις στροφές, προσπαθώντας να καταστρώσει ένα σχέδιο για να γαμήσω αυτό το υπέροχο πλάσμα και ας με… εκτελέσουν, δε με ένοιαζε. Είναι από τις λίγες φορές στη ζωή που σε καταλαμβάνουν τα πιο ζωώδη ένστικτα, νιώθοντας πως αν τα καταπνίξεις θα πας στον άλλο κόσμο.

Πώς μπορείς να πλησιάσεις ένα τέτοιο απόρθητο κάστρο; Η απάντηση δεν άργησε να έρθει ολόλαμπρη στο μυαλό μου: μέσω Facebook. Δεν είχα καμία ιδιαίτερη σχέση με την εν λόγω μαλακία, αλλά επειδή μπορεί να ήταν η μόνη ελπίδα για να μυρίσω, έστω, το μουνάκι αυτού του πλάσματος, θα έκανα τη θυσία ν’ ασχοληθώ.

Ζήτησα από το Γιώργο να φωνάξει τη «μικρή» για να τη ρωτήσω κάτι κομπιουτερίστικο, αν μπορεί να με βοηθήσει σαν μικρότερη και πιο σχετική από εμάς του σαράντα και βάλε μαντράχαλους. Αντ’ αυτού ο Γιώργος μου πρότεινε να πάω στο δωμάτιό της.

Μέχρι να διασχίσω το μικρό χόλ, έλεγα συνέχεια στο μυαλό μου: «μη κάνεις καμιά μαλακία… μη κάνεις καμιά μαλακία….»

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα στο δωμάτιό της. Διάβαζε στο γραφείο της, ενώ στην οθόνη του υπολογιστή ήταν ανοιχτό το Facebook (πάλι καλά που ήξερα πως είναι…).

«Συγνώμη που ενοχλώ, γι’ αυτό ήθελα να σε ρωτήσω…» είπα, δείχνοντας την οθόνη. Το βλέμμα μου, συγχρόνως, έμεινε μετέωρο να κοιτά τα βυζιά της.

«Έχετε Facebook; Θέλετε να γίνουμε ‘φίλοι’;» με ρώτησε.

«Όχι δεν έχω, αλλά θέλω να κάνω και μετά μπορούμε να γίνουμε ‘φίλοι'» απάντησα, «…αν μπορείς να μου δείξεις μερικά πράγματα.» (εν τω μεταξύ ο πληθυντικός με άναψε, δεν ξέρω γιατί. Φαντάστηκα να τη γαμάω και να μου λέει… «χύστε με», «χύστε με…»)

«Ευχαρίστως» είπε και σηκώθηκε να τραβήξει μια καρέκλα από την άκρη του γραφείου. Περνώντας δίπλα μου το στήθος ακούμπησε ασυναίσθητα το χέρι μου. Σαρκώδης… πέτρα και ο πούτσος μου… πέτρωσε και πάλι.

Με το που έκατσα δίπλα της η στάση της άλλαξε.

«Σε είδα πως με κοιτούσες» είπε και χαμογέλασε. Ούτε πληθυντικός, ούτε αβροφροσύνες. Κατάλαβε το πουτανάκι πως με είχε του χεριού της.

(συνεχίζεται…)

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: